از وقتی زن طبقه روبرویی پرده‌هایش را عوض کرده، دیگر نمی‌توانم بفهمم چه ساعتی چراغ اتاقش روشن می‌شود. پرده‌های قبلی توری بودند و شب‌ها سایه‌اش را می‌دیدم که از آشپزخانه به اتاق می‌رفت. گاهی می‌ایستاد و به پنجره ما نگاه می‌کرد. یک بار دست تکان دادم. او هم دست تکان داد. از آن شب به بعد، هروقت پراغ خانه‌اش روشن می‌شود، من پرده را کنار می‌زنم. شوهرم می‌گوید زیادی بیکار شده‌ام. نمی‌داند من از وقتی او به مأموریت می‌رود، شب‌ها برای کسی چراغ روشن می‌کنم.

پنج‌شنبه بود که زن همسایه را از نزدیک دیدم. آسانسور وسط راه مانده بود و من برای خرید پله را انتخاب کرده بودم؛ زن همسایه نایلونی سبز در دستش بود که تهش پاره شده و ساقه کاهو از شکافش بیرون زده بود.

«آسانسور باز خراب شد؟»پرسید، بی‌آنکه نگاهم کند.

« بله از صبح»

« منم به همین خاطر پیاده می‌شوم. از چهار سال پیش همیشه همین‌طوره؛ آسانسورهای این ساختمان فقط برای آدم‌های عجول درست کار می‌کند.»

با ناخن، ساقه کاهو را به داخل نایلون هل داد و لبخند کوتاهی زد. وقتی در طبقه پایین باز شد و داشت از پله‌ها پایین می‌رفت، برگشت و گفت:« چند وقت است که شما را ندیده‌ام. فقط چراغ خانه‌تان را می‌بینم…»

روی پله‌های پاگرد ایستاد. نایلون را جابه‌جا کرد و گفت:«راستی! شنبه شب صدای تلویزیون‌تون بلند بود. گفتم لابد همسرتون برگشته از مأموریت…»

دستم روی دست کلیدهای جیبم یخ کرد. نگاهم به کفش‌های خاکی‌اش افتاد. گفتم:« نه، مأموریتش هنوز تموم نشده.»

زن لحظه‌ای نگاهش را از من دزدید. چشم دوخت به آجرچینی دیوارهای راهرو؛ انگار داشت به آن چیزی ه دیده بود شک می‌کرد:« عجیبه… آخه من سایه‌اش رو دیدم که صندلی را جلو کشید…»

صدایش پایین آمد، انگار با خودش حرف می‌زد:« شاید اشتباه کردم. آدم وقتی تنهاست. سایه‌ها را هم اشتباهی می‌بیند.»

پله آخر را که پایین آمدیم، چادرش را روی شانه‌اش مرتب کرد. صدای خش‌خش پارچه‌اش در راهروی خلوت پیچید.

گفتم:« راست می‌گویید. تنهایی آدم را به چیزهای عجیبی عادت می‌دهد.»

ایستاد. برگشت سمتم و کلیدها را توی کیفش جابه‌جا کرد. نگاهش خسته بود. از همان نگاه‌هایی که آدم به اشیای خانه یک مرده می‌اندازد.

«پسر بزرگم شش ماه پیش رفت آلمان. همه چیزش هنوز سرجای خودش است. شبی که رفت، خودم رفتم توی اتقش و پرده را کشیدم. هنوز هر شب چراغش رو روشن می‌کنم… مأموریت شوهر شما هم بالاخره تموم میشه، اما بعضی رفتن‌ها تموم شدنی نیست.»

پله‌ها را پایین‌تر رفت و درِ ورودی را هل داد. جیرجیرِ لولایِ در، سکوت راهرو را پر کرد. من همان‌جا وسط پله‌ها مادم؛ با کلیدهایی که دیگر در جیبم یخ نکردخ بودند، اما سنگین شده بودند.

سه هفته از آن روز گذشت. یک شب، ساعت از ده گذشته بود که طبقه‌ی روبه‌رو را نگاه کردم. تاریک بود.

هیچ سایه‌ای پشت پنجره نبود. منتظر ماندم. ساعت یازده شد، دوازده شد. چراغ روشن نشد. انگار تکه‌ای از شبِ من گم شده بود. دلشوره افتاد به جانم؛ انگار کسی در خانه‌ام را محکم کوبیده باشد.

چادرم را سر کردم، از در خانه زدم بیرون. پله‌ها در سکوت فرو رفته بودند.

رفتم روبه‌روی درِ خانه‌اش. دستم روی شاسی زنگ لرزید. زنگ را فشردم. هیچ صدایی نیامد؛ نه صدای پای آشنا، نه خش‌خش چادر.

خواستم برگردم که درِ واحدِ روبه‌رویی کمی باز شد و پیرزن همسایه با عینک ته‌استکانی سرک کشید:

«دنبالِ الهه خانم می‌گردی مادر؟ او که ماه‌هاست رفته خانه‌ی پسرش توی شهر دیگر… این واحد از عید خالیه.»

نگاهم از پیرزن برگشت و افتاد به پنجره‌ی خانه‌ی الهه.

دست‌هام توی جیب‌ مانتو، دورِ کلیدهایم مشت شد. اگر خانه ماه‌ها بود که خالی مانده بود… پس هر شب، چه کسی چراغ آن اتاق را روشن می‌کرد تا من از پشت پنجره‌ام نگاهش کنم؟

سری هم به اینها بزن.....

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *