درختی بلند و قدیمی زیر آسمان ابری ایستاده بود. بچههای کوچولو دور تنهاش حلقه زده بودند و دست هم را گرفته بودند. درخت با خود غر میزد: 《کاش الان یکی میآمد و کمی با من بازی میکرد.》
پشهای رقصان گفت: 《نگاه کن! آن بچهها چقدر شادند. تو پناهگاهشان هستی.》
گنجشکی اضافه کرد: 《بدون تو، همه خیس میشدند.》
اما درخت ناراحت بود. احساس میکرد تنهاست و کسی قدر قد و بلندایش را نمیداند. سنجاب مهربان از لانه بیرون آمد و آرام گفت: “تا حالا کسی گفته چقدر محکم و زیبا ایستادهای؟”
درخت ساکت ماند. سنجاب ادامه داد: 《تنهایی ما را دورت جمع کرده. تو دلیل امنیت ما هستی.》
جغد دانا از بالا فریاد زد: 《به پایین نگاه کن! همه به سایه تو پناه بردهاند. تو ارزشمندی!》
درخت کمکم لبخند زد. شاخههایش را بازتر کرد تا بیشتر پناه دهد. ابرها کنار رفتند و نور خورشید برگها را نوازش کرد. بچهها با خوشحالی از زیر درخت خارج شدند و با درخت خداحافظی کردند. درخت دیگر غر نمیزد؛ او میدانست که وجودش باعث شادی دیگران است.
یادگیری اینکه ارزش و شادی واقعی، در آگاهی از نقش مثبت ما در زندگی دیگران نهفته است.
