درختی بلند و قدیمی زیر آسمان ابری ایستاده بود. بچه‌های کوچولو دور تنه‌اش حلقه زده بودند و دست هم را گرفته بودند. درخت با خود غر می‌زد: 《کاش الان یکی می‌آمد و کمی با من بازی می‌کرد.》

پشه‌ای رقصان گفت: 《نگاه کن! آن بچه‌ها چقدر شادند. تو پناهگاهشان هستی.》

گنجشکی اضافه کرد: 《بدون تو، همه خیس می‌شدند.》

اما درخت ناراحت بود. احساس می‌کرد تنهاست و کسی قدر قد و بلندایش را نمی‌داند. سنجاب مهربان از لانه بیرون آمد و آرام گفت: “تا حالا کسی گفته چقدر محکم و زیبا ایستاده‌ای؟”

درخت ساکت ماند. سنجاب ادامه داد: 《تنهایی ما را دورت جمع کرده. تو دلیل امنیت ما هستی.》

جغد دانا از بالا فریاد زد: 《به پایین نگاه کن! همه به سایه تو پناه برده‌اند. تو ارزشمندی!》

درخت کم‌کم لبخند زد. شاخه‌هایش را بازتر کرد تا بیشتر پناه دهد. ابرها کنار رفتند و نور خورشید برگ‌ها را نوازش کرد. بچه‌ها با خوشحالی از زیر درخت خارج شدند و با درخت خداحافظی کردند. درخت دیگر غر نمی‌زد؛ او می‌دانست که وجودش باعث شادی دیگران است.

یادگیری اینکه ارزش و شادی واقعی، در آگاهی از نقش مثبت ما در زندگی دیگران نهفته است.

سری هم به اینها بزن.....

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *