زندانی در قفسِ کاغذیِ کتابِ خطی، قرن‌هاست که دندان‌هایش را روی هم می‌ساید تا روزی از لابه لای سطور بیرون بجهد و زمانِ این اتاق را از هم بدرد. گربه‌ی زردِ لاغری روی لبه‌ی دیوار نشسته بود و داشت با پنجه‌اش خاکِ گلدانِ شمعدانی را کنار می‌زببرِد. حوصله‌ام سر رفته بود؛ رفتم پارچِ آب را برداشتم و قطره قطره ریختم پای گل، طوری که آب از زیر گلدان روی کاشی‌ها نچکید.

ببرِ زندانی پشت میله‌های سطور راه‌راه‌های تنش را به میله‌ها می‌مالد. بو می‌کشد. بویِ یک گربه به مشامش می‌خورد. آن را می‌بیند که در حال پنجه زدن و بازی روی دیوار است.
دختر در حال دست کشیدن بر روی برگ‌های گلدان است . آن را با دستمالی نم‌دار، خاک رویش را تمیز می‌کند. و گلدان را به راست و چپ تکان می‌دهد. سایه گلدان و برگش دراز و کوتاه می‌شوند. سایه روی ببر می‌افتد. سایه روی گوشش می‌افتد. دستی بر پشت گوشش می‌کشد شاید بتواند با سایه از سطور و شکلش بیرون بجهد.

گربه با صدای ریختنِ آب از روی دیوار می‌پرد و گلدانِ سفالی می‌افتد و می‌شکند، اما از میانِ خاک‌های ریخته روی زمین، همان کاغذِ خطیِ قدیمی بیرون می‌زند. راوی به جای خواندنِ کاغذ، جارو و خاک‌انداز را می‌آورد و همه‌ی خرده‌سفال‌ها و کاغذ را با هم جمع می‌کند و توی سطل زباله می‌ریزد.

سری هم به اینها بزن.....

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *