جز پنجره چیزی نیست. آن مثل تلسکوپی است که سر و ته به آن نگاه میکنند. در حاشیه پنجره یک گلدان است؛ اما با گلی پژمرده. یک گل پژمرده صورتی. صورتی… صورتی.. صورتی. صورتی به چه معناست و چه رنگی است؟ شاید هم رنگ گوشت نمکزده باشد! گوشتهایی که خورده میشوند. شاید روزی هم تو خورده شوی.
هیچ چیز نمیبارید نه باران و نه برف. هرچه هست آفتاب سوزانی است از پشت ابرها. ما خورشید را نمیبینیم. حتی خورشید هم رُخش را از ما پنهان میکند. در اینجا همه چیز پنهان است. هیچ چیز آن طور که باید نیست؛ نه آدمها، نه گل، نه برگ، نه ساختمانها، نه بچهها. همه ما نقاب میزنیم. نقابی ساختهایم و در کوچهها و خیابانها با آنها راه میرویم. آدمها از هم پنهان میشوند. به چشمهای یکدیگر نگاه نمیکنند.
من دوست ندارم مثل آنها باشم. اگر کسی در اینجا مخالفت کند، اگر کسی اینجا طوری حرف بزند که به مذاق بالاسریهایمان خوش نیاید، بر گردنش یک قلاده میبندند و چیزهایی به او میخورانند شاید نوعی مخدر. به آنها چیزهایی میخورانند تا همانطور رفتار کنند که آنها میخواهند یا شاید آنطور که رئیس میخواهد. در اینجا هیچکس حق انتخاب ندارد. رئیس کسی است که میگوید ما حق نفسکشیدن داریم یا نه!
همه چیز داشت خوب پیش میرفت. آن روزهایی که او میخواست ما انتخابش کنیم، خیابانها پر از گل و رایحه بودند.
بر هر کوی و گذر دیگی پر از گوشت قلقل میکرد. او با ما مهربان بود. اما بعد کمکم بعضی از کلمات در ورد زبانمان نباید میچرخید. دیگر در این سرزمین دوستی معنایی ندارد. رفاقت یک واژه ممنوعه است. ما نباید بلند حرف بزنیم. دیگر همه چیز تحت کتنرل رئیس و افرادش است.
ما در خانههایمان هم آرام حرف میزنیم. شاید گوشی پشت دیوار باشد و بخواهد اندازه بلندی حرف زدنت را اندازه بگیرد.
دوست دارم در آب دریا دراز بکشم. آب نرم است. او ناگهانی مرا در بر میگیرد. او با من است؛ بدون هیچ هشداری. وقتی که شنهایش را در دستم میگیرم. تن سفید و نرمش یادم میآید؛ تنِ پسرم. اندازه ایستاده تن پسرم در سن و سالهای مختلف به یادم میآید: چهار زانو نشستنش، تنِ ایستادهی یک سالگیاش، دو سالگیاش، سه سالگیاش، چهار سالگیاش. بعد زمان میایستد. زمان متوقف میشود. همه زمانها، همه آدمها، سربازها، مردم در فروشگاه متوقف میشوند. همه در زمان چهار سالگی پسرم میایستند در فروشگاه. در همان فروشگاهی که پسرم را در کالسکهاش گم کردم. او را پیدا نکردم. چهار سال است که دنبالش میگردم. انگار نه انگار که روزی من یک بچه داشتم. انگار نه انگار که من او را به دنیا آوردهام. اگر روح بود در یک شکل و اندازه میماند. روح پسرکی مرده که در چهار سالگی گم شد. حتی من هیچ عکسی از او ندارم. انگار حتی از آلبوم هم او را دزدیدند. من از او عکسهایی داشتم در قابهای چهارگوشی. قابهای پر از امنیت
خیالات محو میشوند و من نمیتوانم آن را در کنار خودم نگه دارم. من ناشیانه و آرام به آن فکر میکنم. حق ندارم درموردش صحبت کنم. هروقت که آرام به ان فکر میکنم، زانوهایم را در بغلم میگیرم و تنها و آرام گریه میکنم. آخر چه کسی میتواند فرزندش را فراموش کند؟ غمی که بر من مستولی میشود چطور میتوانم فراموش کنم؟ آیا میتوانم فراموش کنم؟ کِی زمانش میشود صدای تپانچه مغزها را بشنویم؟
یک بار زن دیوانهای را در خیاباان دیدم. کنار همسرم بدون اینکه به عابرین نگاه کنیم، از کنار فروشگاههایی رد میشدیم که در سایه درختان بودند. آن زن با موهای ژولیده، لباسهای پاره و چشمان سرمهکشیدهاش کنارم ایستاد و گفت:« تو هم فرزندت رو گم کردی؟ شایعه شده که بچهها رو سربازان یواشکی میدزدند و به یه قلعه میبرند.»
او دورم چرخید و دستهایش را بالا آرود و محکم به هم زد. بلندبلند خندید و گفت:« بچه من رو دزدیدن. ولی نمیدونم اون قلعه کجاست؟ خیلی دنبالش گشتم. اما یاد گرفتم که با هیچ سر کنم.فکر دخترم دیونهم کرد»و بعد دوباره بلندبلند خندید. همسرم شانهرا گرفت و مرا از دور کرد.
اما من کمکم یاد گرفتم اگر میخواهم مثل آن زن دیوانه نشوم، به مردن پسرم اکتفا کنم. ولی چطور میتوانم او را فراموش کنم؟ چطور میتوانم لباسهایش را بو نکنم؟ چطور میتوانم قابهای بیعکس را در آلبوم نبینم؟ من آلبوم را بالا و پایین میکنم. شاید نشانی یا عکسی بتوانم از او پیدا کنم. آخر کی زمانش میشود که صدای تپانچه مغزها را بشنویم؟
