از کنار تلویزیون در یک اتاق مربعی رد میشوی و میرسی به یک فضای مستطیلی. به شانههای چپت که نگاه کنی، آشپزخانه را میبینی. چیزی روی اجاق گاز در حال جلز ولز کردن است. وقتی از کنارش رد شوی، به یک در میرسی.
اگر بازش کنی، میتوانی پایت را داخل حیاط بگذاری. اما من نمیخواهم تو را داخل حیاط ببرم. میخواهم اتاقم را به تو نشان دهم.
کف پایت، کفپوش لختی و سردی را که همرنگ فندق است، لمس میکند. البته خیلی سرد هم نیست. درست دو قدم کوچک که جلو بروی، دری میبینی که رنگش شبیه کاغذ دفتر است. نمیدانم شاید همرنگِ شیری باشد که تو طعمش را دوست داری.
حالا بیا برویم جلو، تا اتاقم را به تو نشان دهم.
من بوی وانیل را خیلی دوست دارم. اتاقم بوی وانیل میده. هروقت مامانم به اتاقم میآید و این بو به بینیاش میخورد، هوس شیرینی میکند.
من قبل از اینکه صبحها از خواب بیدار شوم، خورشید از بالای درختها با دستهایش نور را میفرستد توی اتاقم. از بالای درختهایی که در حیاطمان است، دستهایش را پایین میآورد و دست میکشد روی پنجره اتاقم. و بعد میآید داخل اتاقم. گاهی اوقات فکر میکنم خورشید پایین میآید و سرش را کنارم روی بالشت میگذارد.
شاید اولین چیزی که توی اتاقم چشمت به آن بخورد، پنجره باشد. ببین انگار رویش پر از برگهای خاکستریای است که تکان میخورند. من دوست دارم یک بار سایهشان را در دستم بگیرم. اما مادرم میگوید سایهها شیء نیستند که بتوانی در دستت بگیریشان.
کاش سایهها مثل یک گربه، پشمالو، بودند؛
و بعد من میتوانستم نازشان کنم و در بغلم بفشارمشان. گاهی اوقات من با سایهها بازی میکنم و با آنها حرف میزنم.
حالا بیا جاهای دیگر اتاقم را به تو نشان دهم. اینجا تهِ اتاق در سمت راست کمدی است همرنگِ خامه با راهراههای طوسی مثل خطهایی روی شکم گربهها یا کبوترها. کمد به دیوار چسبیده.

من کنار کمد یک برگه چسباندم و روی آن برنامهای را نوشتم. چون مادرم دو روز پیش به من گفت باید یک برگه بردارم و کارهایی را که میخواهم روزها انجام دهم، در آن بنویسم. اما من بیشتر از همه دوست داشتم با ماشینم بازی کنم یا با دوستهایم.
کنار کمد، قفسه کتابهای من و مادرم است. مادرم دوست ندارد به کتابهایش دست بزنم. اما من آن کتابهائیکه کلفت هستند را دوست دارم بخوانم. ولی در آنها هیچ تصویر یا نقاشیای ندارد.
توی قفسه یک بطری است که وقتی انگشتت را بر آن میزنی صدای دینگ کوچکی میدهد. رنگش درست شبیه فندق است. بیا نگاه کن من در آن صدف، شن و سنگ نگه میدارم.
بوی دریا را میدهد. وقتی در آن را باز میکنم یادِ دریا میافتم. بیا با هم درش را باز کنیم. با صدای تیکی در بطری باز شد.
وای چی شد! همه جا تاریک شد.
آخه شب نشده. اینجا مثل یو صفحه پر از خطخطیهای سیاه شده.
آه! نگاه کن انگار همه جا دارد روشن میشور.
چه خبر شده. انگار ما روی شن ایستادیم.
کنارمان یک کتاب افتاده. آن را برمیدارم وقتی بازش میکنم یک دختر خرگوشی با لباسهای صورتی گلگلی میپرد بیرون. قلبم دارد تاپتاپ میزند. این چیه؟
به دیوار تکیه میدهم. دیوار فلزی سرد است. قوسی به خودم میدهم. درختهایی از کنار پایم از زمین بیرون میآیند ریشههایشان را بیرون میکشند و خم میشوند. انها درختند ولی شبیه فیل. خرطوم هم دارند.
دور و برم پر از پروانه میشود پروانههای آبیِ راهراه، گلگلی،خالخالی، سبز. اینجا پر از پروانه شده.
پروانهها کنار هم جمع میشوند و از کنارشان انگار یک کیک پرواز میکند. او بال دارد. کیک سیب و دارچین. یک لیوان چای داغ هم کنارش است. ذوق زده میشوم. دهانم آب افتاده.
یک کاسه سفالی هم درست کنارم است. پر از مارشمالوهای رنگی.رنگی.
اما یک لحظه همه جا دوباره تاریک میشود. تاریک میشود و بعد روشن.
صداهایی میاید:《 وقتی ما کنار هم هستیم
تاریکیها و ترسها کوچیکتر میشن.》
ناگهان همه جا روشن میشود. یک حلزون را میبینم که درست روبروی چشمهایم ایستاده. او کمی میچرخد و میگوید:
“وقتی که لبخند میزنی دنیا برای ما قشنگتر میشه. ما دوست داریم کنار خونواده و دوستامون باشیم.”
سپس از داخل صدفش ستارهای به من داد و گفت:
“این ستاره برای تو؛ اما ما رو برگردون به خونهمون. یه جایی که سرسبز باشه.”
پروانهها جلو آمدند و گفتند:
“این کیک سیب و دارچین برای تو. اما ما رو آزاد کن. بزار بریم توی طبیعت. روی گلا. ما باید پرواز کنیم. بریم پیش خورشید توی آسمون.”
و با صدای یک بشکن. حالا بیرون از اونجام با یک کیک سیب و دارچین. وقتی خوردم و انگشتانم را لیس زدم. به این فکر کردم که زود باید به مادرم بگویم که همه آنها را به خونهشان بازگردانیم.
