صبح که بیدار شدم، اول دوش گرفتم. وقتی صورت خودم را در آینه دیدم، دیگر زرد و رنگ‌پریده نبود. یک حس کسلی این چند روز دنبالم بود. من آن را مانند یک هیولا می‌دیدم. سایه‌اش رویم بود. وقتی که فنجان چای را می‌نوشیدم، او هم کنارم نشسته بود. وقتی که کتاب را در دستم می‌گرفتم و سریع آن را سر جایش می‌‌گذاشتم کنارم ایستاده بود. وقتی صبح‌ها بیدار می‌شدم، او بالای سرم ایستاده و منتظر بود. در این روزها، اول سایه‌اش کنارم ایستاده یا نشسته بود. اما کم‌کم داشت در اندامم رسوخ می‌کرد. او هر لحظه به من نزدیک‌تر می‌شد. امروز صبح که بیدار شدم، با خودم گفتم اگر دست نجنبانم او به من نزدیک‌ و نزدیک‌تر می‌شود تا جایی که جزیی از وجودم می‌شود. 

امروز وقتی که لپ‌تاپم را روشن کردم. و شروع کردم به تایپ کردن، صدای تیک‌تیکش آن کسلی سنگینی را که بر روی دوشم افتاده بود کمتر کرد. تا جایی که دیگر صدای کسلی را نشنیدم. صدای خودم را از دوران کودکی شنیدم. همان روزهایی که با دختر داییم در باغ‌شان معلم‌بازی می‌کردیم. گاهی روی شاخه درخت سیب می‌نشستیم و گاهی زیر سایه درختی بلند می‌نشستیم، کتاب می‌خواندیم. حرف می‌زدیم و می‌خندیدیم.

من در بازی‌های کودکیم در حال نوشتن بودم. فکر می‌کردم نویسندگان آدم‌های استثنایی هستند. آن را از خودم دور و سخت می‌دانستم. همیشه از صدای تیک‌تیک دکمه‌های کیبورد خوشم می‌آمد. آن را مثل یک آهنگ می‌دانستم. امروز من آن آهنگ را نواختم تا دلم آرام بگبرد و شورشی خوش در دلم به پا شود. من به این شور نیاز دارم. به خاطرات دوران کودکی‌ام و ذوقی که در آن روزها داشتم نیاز دارم تا بتوانم با شور و اشتیاق بیشتر زندگی کنم و به برنامه‌ای که در طول روز برای خود چیده‌ام سر و سامانی دهم. اگر نتوانم به آن نظم دهم حس مرگ می‌کنم.

برای همین تصمیم گرفتم درمورد کسلی بنویسم و چیزهایی که مرا از آن دور نگه می‌دارد:

اگر کسل شوم، نمی‌توانم کتاب بخوانم.

اگر کسل شوم، نمی‌توانم روی پروژه آموزشی‌ام کار کنم.

اگر کسل شوم، نمیتوانم روزانه برای صدرا کتاب داستان بخوانم.

اگر کسل شوم، نمی‌توانم ورزش کنم یا به پیاده‌روی بروم.

اگر کسل شوم، نمی‌توانم برای کارگاه آموزشی که ثبت‌نام کردم وقت بگذارم و تمرین کنم.

اگر کسل باشم، نمی‌توانم یادداشت بنویسم.

اگر کسل باشم، نمی‌توانم تخیلم را پرورش دهم.

و بعد در پایانش کارهایی را نوشتم که در زمان کسلی باید انجام دهم تا هیولای کسلی از روی دوشم برداشته شود:

دوش گرفتن، نوشتن با لپ‌تاپ، روزانه‌نویسی،مدیتیشن، گوش دادن به پادکست و…

سری هم به اینها بزن.....

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *