من در جنگی تمام نشدنی با خودم هستم. دائم با خودم مبارزه میکنم. خودم را میکوبم. به خودم دشنام میدهم. برای خودم گریه میکنم. گاهی هم میخندم.
اما یک چیز مرا از همه اینها نجات میدهد. مرا از جنگیدن با خودم نجات میدهد.
صدرا است که به من یک سپر میدهد تا من با خودم بیش از حد مبارزه نکنم.
او به من سپر میدهد تا بیش از اندازه نیزه را در تنم فرو نکنم.
صدرا و لبخندهایش، آغوشش وکلامش و مهربانیاش به من جرأت ایستادن میدهد.
چند روزی است که کمتر با خودم میجنگم. کمتر با خودم حرف میزنم. کمتر بیتوان میشوم.
اگر بخواهم قدرت توانم را با ریاضی بسنجم، میگویم من بهاضافه صدرا به توانِ هزار.
صدرا قدر توانم را بالا میبرد.
ریاضیام خوب نیست. اما بالاترین عدد در نظام هزار بود.
من ریاضیدان نیستم.
به نظرم باید چیزی در این جهان باشد که ارزشش را بتوانی به یک توانی مناسب برسانی.
به نظرم چیزی فراتر از تو به تو در این جهان قدرت میدهد تا زانوهایی که در خاک نشسته و در آن فرورفته، بلند کند و آن را بایستاند.
برای من صدرا این قدرت را داراست.
