دیروز این پیام را دریافت کردم:
سلام و ادب پیشنهاد:
جوششی بنویس. در کوششی نوشتن چیزی دست آدم رو نمیگیره
فقط بنویسُ بنویس.
ترسِ غلط ننوشتن بزرگترين مانع کار است.
موفق باشید.
و چون درموردش نشنیده بودم، کمی جستجو کردم و از هوش مصنوعی پرسیدم و این هم جوابش:
اگر منظورت نوشتن بهصورت جوششی است، معمولاً یعنی نوشتن خیلی سریع و یکنفس، بدون توقف و ویرایش زیاد؛ شبیه free writing یا brain dump.
روش انجامش:
1. موضوع را مشخص کن
– مثلاً: «دربارهی سفر»، «مشکلی که امروز داشتم»، «ایده برای داستان»2. زمان تعیین کن
– 5 تا 10 دقیقه بگذار.
– بهتر است تایمر روشن کنی.3. بدون توقف بنویس
– هر چیزی که به ذهنت میآید.
– نگران غلط املایی، جملهبندی یا قشنگنویسی نباش.4. ویرایش نکن
– وسط نوشتن برنگرد و اصلاح نکن.
– فقط ادامه بده، حتی اگر جملهها ناقص باشند.5. اگر گیر کردی
– همان کلمهی آخر را تکرار کن یا از خودت بپرس:
– «بعدش چی؟»
– «چرا این مهمه؟»
– «الان چه حسی دارم؟»مثال کوتاه:
امروز حوصلهام کم بود. صبح دیر بیدار شدم و هنوز ذهنم شلوغ است. باید کارهایم را مرتب کنم ولی یکجور سنگینی دارم. شاید اگر پنج دقیقه فقط بنویسم، بهتر شوم…برای تمرین:
– روزی 5 دقیقه
– بدون توقف
– بدون پاککردن
– فقط جریان ذهن
و بعد من سؤالم این بود که آیا همانطور که جوششی مینویسم. انتشار بدم؟
و بعد جوابی که خیلی از ماها رو به فکر فرو میبره و دوست داشتم اینجا هم به اشتراک بزارم، پاسخی از همان شخص فرهیخته و یک استاد عزیز و گرامی دریافت کردم:
سلام نویسندگی بایستی شبیه رانندگی باشه
اصلا نمی دونی کی پات میره رو کلاژ یا نمی دونی کی دنده رو عوض میکنی.
مهمترین دست مایه، تجربه زیسته است
بایستی از این منبع استفاده کرد.این شاگرد ندیدم از کلاسهای نویسندگی کسی نویسنده در بیاد
این حقیر در مرکز صبا ۱۶ کارگاه نویسندگی داشتیم و قرار بود نویسنده پویانمائی تحویل بدیم. سال ۸۴
فقط نویسندگانی موفق بودند که از خودشون مایه داشتن.
نویسندگی در آغاز مثل صدای خوش است که خود نویسند با مرور نوشتن متوجه خیلی از تکنیکها میشود.
بالاخره چیزی که مینویسی تو یکی از سبکها تعریف میشه.
سبک اروپائی با سبک آمریکای فرق میکنه.
اروپائی بیشتر شخصیت محوره ولی آمریکائی واقعه محوره.
اروپائی ملال آوره خوندنش.
گرایش فلسفی داره
و….
فقط بنویسُ بنویسُ بنویس
من شخصا به این کلاسها اعتقادی ندارم.
حسادت هم تو نویسندگی خیلی زیاده.
تنهاکاری که میتونی بکنی بذار نوشته هات مدتی بیات بشن.
بعد ششماه خودت میفهمی چه اشکالاتی داری.
حتا به نقد منتقدها هم گوش نگن
با جسارت بنویس.
