امروز اول مِهر بود و صدرا باید راهی مدرسه میشد.
از روز قبل کمی استرس داشت.
استرس برای این بود که شاید نتواند دوستی برای خودش دستوپا کند.
اما من مطمئن بودم که میتواند دوستان جدیدی پیدا کند.
وقتی که کتابهایش را از مدیر مدرسه تحویل گرفتم
دو سه تا از دوستانش کنارش آمدند تا بدانند جزء کدام کلاس است.
وقتی از تلفن همراهم وارد برنامه شاد شدم و نگاهی به کانال مدرسهاش انداختم. متوجه شد اکثرِ دوستانش با او همکلاس هستند.
انگار دلش قرص شد
و خیالش آسوده.
وقتی که توی صف ایستاده بود لبخند به لب داشت. دیگر نگران نبود و دستم را هم سفت نگرفت.
دستم را رها کرد و گفت:
《 مامان اون پسره رو ببین.》
با انگشتش پسری را با لباس آبی تیره و موهای قهوهای شانهزده را به من نشان داد. او هم مثل صدرا اندام ریزی داشت. همانطور که به آن پسر نگاه میکردم گفت:
《مامان اسمش یاسینه.
میگه بخاطرِ من اومده اینجا. وگرنه مامانش میخواست یه مدرسه دیگه اسمش رو بنویسه.》
خیالم از صدرا راحت شد. از او خداحافظی کردم. گونهاش را بوسیدم و حیاط مدرسه را ترک کردم. وقتی در خیابان از کنار دیوار میگذشتم سایه برگهای نارنجی روی دیوار افتاده بود. من در افکارم غرق شدم.
به صدرا فکر کردم.
میدانستم که حالا استرسِ پیدا نکردن دوست را ندارد.
بعضی اوقات ما در ذهنمان سناریوهایی را میچینیم. به آنها پر و بال میدهیم و بابتشان نگران میشویم؛ نگران رویدادهایی میشویم که معلوم نیست در آینده چطور پیش برود؟و شاید آن پیشامدهای ذهنمان هیچوقت اتفاق نیفتد.
و اینگونه لحظات را برای خودمون سخت میکنیم.به قول دوستم زهرا، باید در لحظه زندگی کنی و نگرانیهای آینده و گذشتهات را پشت در بگذاری.
با نگرانیها بیشتر از همه به خودت سخت میگیری.
باید در لحظه همون کاری رو انجام بدی که قصدشو داشتی.
باید سعی کنم غوطه نخورم در گذشته و آینده. چون زمان حالم را فراموش میکنم.
میدانم که نباید به خودم سخت بگیرم. اما گاهی فراموش میکنم.
#روزمرگی_من_و_صدرا
