همه فکر می‌کنند جادو یعنی اژدها، عصای جادویی یا انفجار رنگ‌ها در آسمان.
اما جادوی واقعی، چیزی نیست که از آسمان بیفتد؛
جادو چیزی است که در دلِ یک شیءِ خسته‌کننده و دم‌دستی پنهان شده باشد. جادو یعنی وقتی یک لیوان معمولی، دیگر فقط یک لیوان نیست.

جدا کردن یک شیء از زندگی و تبدیل به یک عنصر جادویی

اول، نظمِ جهان را کمی به هم بزن. 
هر شیء در دنیای ما یک رفتار پیش‌بینی‌پذیر دارد.
ساعت تیک‌تیک می‌کند، صندلی وزن را تحمل می‌کند و آینه بازتاب می‌دهد.
برای جادویی کردن، باید این پیش‌بینی‌پذیری را از بین ببریم.
لازم نیست شیء پرواز کند؛ شاید کافی باشد که ساعت، به جای ثانیه‌ها، فاصله‌ی بین دو نفسِ آدم‌ها را نشان دهد.
یا آینه‌ای که بازتابِ چهره‌ی تو را نشان می‌دهد، اما نگاهت، کمی از آنچه هست، عقب‌تر است.

دوم، از واکنش‌ها استفاده کن.
جادو در خودِ شیء نیست، در نگاهِ ما به آن است.
اگر یک خودکار، هر بار که روی کاغذ می‌رود، نام کسی را که تازه از یادمان رفته می‌نویسد، جادو در خودکار نیست؛ جادو در لرزشِ دستِ کسی است که از دیدن آن می‌ترسد.
جادو در سکوتی است که وقتی آن شیء وارد اتاق می‌شود، بر همه حکم‌فرما می‌شود.

سوم، برای جادو، قانون و محدودیت بگذار
جادوی بی‌حد و حصر، زود خسته‌کننده می‌شود.
یک شیء جادویی باید هویتی داشته باشد؛ یعنی چیزهایی هست که می‌تواند انجام دهد و چیزهایی که هرگز نباید لمس کند.
جادو وقتی جادوست که با یک قیمت همراه باشد؛ شاید برای دیدنِ آینده در آن آینه، لازم باشد بخشی از خاطراتت را فدا کنی.

در نهایت، جادو یعنی پیدا کردنِ یک شکاف در واقعیت.
وقتی یک شیء معمولی، رفتاری غیرعادی نشان می‌دهد، انگار شکافی در دیوارِ این جهانِ منظم ایجاد شده و از آن طرف، دنیایی دیگر در حال نگاه کردن به ماست. ما برای جادویی کردن اشیا، نیازی به ورد و افسون نداریم؛ فقط کافی است کمی با ناآشنا بودن رفیق شویم.

حالا بیایید یک مثال را با هم مرور کنیم

مثال: یک کلید معمولی

تصور کنید کلیدی داریم که هیچ تفاوتی با کلیدهای دیگر ندارد؛ سرد است، کمی خط‌وخش دارد و تهِ کشوی میز افتاده.
اما هر بار که کسی آن را در قفلی می‌چرخاند، دری باز می‌شود که صاحب کلید، سال‌هاست به یادش نمی‌آورد.

این کلید در را به جایی عجیب‌وغریب باز نمی‌کند؛ گاهی فقط به اتاقی معمولی می‌رسد، با پرده‌های رنگ‌ورورفته و بوی چای تازه‌دم. اما چیزی در آن اتاق درست نیست: ساعت دیواری همیشه چند دقیقه عقب است و عکسی روی میز، هر بار چهره‌ی متفاوتی را نشان می‌دهد.

کلید فقط یک بار در روز کار می‌کند. اگر کسی از آن برای بازکردن در استفاده کند، تا شب یکی از خاطراتش را فراموش می‌کند. برای همین، صاحب کلید پیش از هر بار چرخاندنش باید تصمیم بگیرد: دیدنِ پشتِ آن در ارزشِ از دست دادنِ یک خاطره را دارد؟

در این مثال، کلید با یک رفتار ناممکن از حالت معمولی بیرون می‌آید؛ واکنش و تردیدِ صاحبش به آن معنا می‌دهد؛ و محدودیت و هزینه‌اش، برای جادوی آن قانون می‌سازد.

تمرین: شیء معمولی‌ات را جادویی کن

یک شیء نزدیکت انتخاب کن؛ مثلاً لیوان، جوراب، قاشق، چراغ‌قوه یا دفترچه. بعد به پرسش‌های زیر جواب بده:

1. این شیء معمولاً چه کاری انجام می‌دهد؟
بنویس رفتارش در زندگی روزمره چطور قابل پیش‌بینی است.

2. چه اتفاق کوچکی می‌تواند این انتظار را به هم بزند؟
لازم نیست شیء ناگهان پرواز کند یا حرف بزند. شاید فقط یک کار ساده را به شکلی نادرست انجام دهد.

3.آدم‌ها در حضور آن چه واکنشی نشان می‌دهند؟
آیا آن را پنهان می‌کنند، از لمس‌کردنش پرهیز می‌کنند یا وانمود می‌کنند اتفاقی نیفتاده؟

4. جادویش چه محدودیتی دارد؟
این شیء چه کاری را نمی‌تواند انجام دهد؟ چه وقت یا برای چه کسی کار نمی‌کند؟

5. استفاده از آن چه هزینه‌ای دارد؟
هزینه می‌تواند از دست‌دادن چیزی، به‌خطرانداختن رابطه‌ای یا روبه‌روشدن با حقیقتی ناخوشایند باشد.

حالا در سه تا پنج جمله، شیء جادویی‌ات را توصیف کن. سعی کن به‌جای توضیح‌دادنِ همه‌چیز، فقط یک نشانه‌ی عجیب و یک واکنش را نشان بدهی و بگذاری خواننده بقیه را حدس بزند.

نتیجه‌گیری

جادویی‌کردن یک شیء معمولی، لزوماً به معنای بخشیدن قدرت‌های بزرگ و خارق‌العاده به آن نیست.
گاهی کافی است انتظار ما را از آن شیء کمی جابه‌جا کنیم:
ساعت، به‌جای زمان، فاصله‌ی میان دو نفس را نشان بدهد؛ آینه، بازتابی را نمایش دهد که اندکی با صاحبش فرق دارد؛ یا کلیدی دری را باز کند که انگار نباید وجود داشته باشد.

اما رفتار عجیب به‌تنهایی برای ساختن یک عنصر جادویی کافی نیست.
واکنش آدم‌هاست که به آن رفتار، معنا می‌دهد؛ و قانون و محدودیت است که جادو را باورپذیر و اثرگذار می‌کند.
وقتی بدانیم آن شیء چه می‌تواند بکند، چه کاری از آن ساخته نیست و استفاده از آن چه هزینه‌ای دارد، دیگر فقط با یک وسیله‌ی عجیب روبه‌رو نیستیم؛

با چیزی روبه‌رو هستیم که می‌تواند بر زندگی و انتخاب‌های شخصیت‌ها اثر بگذارد.

پس دفعه‌ی بعد که به یکی از اشیای اطرافت نگاه کردی، از خودت بپرس: اگر این شیء فقط یک کار را برخلاف انتظار انجام می‌داد، چه چیزی در جهان داستانم تغییر می‌کرد؟ شاید جادو از همان‌جا شروع شود؛ از یک اختلال کوچک در چیزی آشنا، و از این حس که پشتِ ظاهر معمولیِ جهان، رازی پنهان مانده است.

سری هم به اینها بزن.....

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *