مطب دکتر خلوت بود. همسرم مهدی, ساعت شش بعدازظهر وقت دکتر داشت. قرار بود نزد دندان پزشک مراجعه کند تا دندانش را قالب گیری کند. مهدی به اتاق دکتر رفت و من با تصور اینکه نیم ساعت دیگر نزد ما باز میگردد . منتظرش ماندیم. به تدریج بر تعداد مراجعین افزوده شد. صدرا گفت:” مامان اون بالا را نگاه کن.”

من به سقف نگاه کردم . چند لامپ تزیینی کوچک اطراف سقف تعبیه شده بود. صدرا آرام  و قرار نداشت . و نمیتوانست بنشیند . من هم باید به دنبالش میدویدم. حسابی کلافه شده بودم . دوست داشتم . هرچه زودتر مهدی از اتاق دکتر خارج شود تا با هم سوار ماشین شویم.

زمانی که منتظر شخصی یا پیغامی از شخصی باشیم. زمان به کندی میگذرد و کلافه میشویم . چون عجول هستیم. کاسه ی صبرمان لبریز میشود. گلایه میکنیم که چرا آن شخص ما را دلواپس و نگران رها کرده؟ وقتی این ساعت ها و دقایق میگذرند . متوجه میشویم . همه ی آن دلواپسی ها تنها حسی را که نصیب مان کرده, غم و نگرانی بوده.

نباید به دلواپسی هامون بها بدیم. چه زمان هایی از عمرمان را به هدر دادیم و نگران مسائل مختلف بودیم . اما همه ی آنها سپری شد . اما زمانی که به گذشته نگاهی می اندازیم ,با خودمون میگیم:” کاش این همه نگران مسائل مختلف نبودیم و از تک تک لحظات مون استفاده میکردیم.”

به این باید بیاندیشیم که مشکلات تا همیشه پایدار نیستند و سرانجام به پایان خواهند رسید. ما زمان مون,عمرمون را به هدر میدیم . بابت افکار بیهوده. خیلی از ماها افسوس میخوریم. مثلاَخودم را مثال میزنم. گاهی اوقات افسوس میخورم که چرا زودتر با نویسندگی آشنا نشدم. چرا آنقدر دیر به این مسئله پی بردم. چرا در این سالها به علاقه ای که داشتم, بها نداده بودم. چرا تا این حد غرق در روزمریات زندگی بوده ام. چرا از دنیای کتاب ها دور بوده ام.

اما باید همه ی افسوس ها و ای کاش ها را از خود دور کنیم و فقط و فقط به زمان حال بیاندیشیم . از امروزمان لذت ببریم . نه به گذشته ای که عبور کرده , بیاندیشیم, نه به آینده ای که از آن هیچ اطلاعی نداریم. الان که این متن را مینویسم .چند ساعتی از دیروز گذشته.  ساعت۱:۳۵ دقیقه ی بامداد است. دیروزمان خوب یا بد گذشت. افسوس ها گذشتند. دقایق سپری شدند و الان تنها چیزی که در آن هستیم , زمان حال مان است.

نباید خود را غرق در گذشته کنیم و نگران آینده ی دور باشیم. من باید به خودم بگم:” همه ی آن افسوس ها و ای کاش ها را باید از خود دور کنی. حال اگر هدفی داری . باید به سویش قدم برداری. تلاش کنی. کمالگرایی را رها کنی. خیالپردازی نکنی. فقط باید تلاش کنی. تلاش و تلاش و تلاش. رها کن خود را از تعلقات و وابستگی ها. گذشته را رها کن فقط به زمان حال بیاندیش.”